Wydział Biologii Uniwersytet Warszawski

Kursy przyrodnicze!

w Instytucie Botaniki UJ organizowany jest kurs dokształcający, termin zgłoszeń do 30.08.2018:

· Grzyby, porosty, śluzowce – warsztaty terenowe

Szczegółowe informacje na temat kursów znaleźć można na stronie:
http://www.ib.uj.edu.pl/dydaktyka/kursy-doksztalcajace/grzyby-porosty-i-sluzowce-warsztaty-terenowe

Kalendarz herbarysty

Znów zadanie dla ambitnych: rodzaj Carex czyli turzyce. Kto potrzebuje materiału porównawczego, pod zamieszczonym linkiem znajdzie kolekcję ponad 5 tysięcy turzyc z kolekcji W. Lackowitza. Rośliny zbierane były w XIX wieku głównie z terenu Polski i Niemiec. Link: https://1drv.ms/f/s!AqaTMZaM1FRZxRVF3mH5yxem9-ut

Search Results for: Namysłowski

Grzyby i porosty

Grzyby

To grupa bogato reprezentowana w Zielniku UW. Ich liczbę szacuje się na około 35 tys. okazów. Dawniej badaczy najbardziej interesowały grzyby wielkoowocnikowe oraz pasożyty roślin ważnych gospodarczo i tego typu grzybów jest najwięcej w herbarium.

Grzyby zbierane przez Franciszka Błońskiego w 1886 roku, w Ząbkach pod Warszawą

Pierwszą mykologiczną kolekcję Zielnika stanowił XIX-wieczny zbiór Franciszka Błońskiego z okolic Warszawy. Badacz ten prowadził ożywioną wymianę materiałów, co stopniowo powiększało warszawskie zasoby. Okazy krajowych grzybów pasożytniczych przybywały również za sprawą wydawnictw zielnikowych, szczególnie zeszytów Mycotheca polonica, które zestawiał Marian Raciborski, a później Bolesław Namysłowski z okazów zbieranych własnoręcznie, a także przez innych badaczy: Leona Nowakowskiego, Kazimierza Roupperta, Tadeusza Wilczyńskiego oraz Antoniego Wróblewskiego. Okazy z podobnych wydawnictw, niepełnych lub szczątkowych, zostały włączone do zbioru podstawowego.

Okazy grzybów najczęściej przechowuje się w papierowych kopertach

Aż do wybuchu II wojny światowej mykologiczna część Zielnika była niewielka. Najwięcej okazów przybyło w latach 1950–1980 za sprawą rozwoju pracowni mykologicznej w Zakładzie Systematyki i Geografii Roślin kierowanej przez prof. Alinę Skirgiełło oraz jej osobistych kontaktów z placówkami naukowymi Polski. W końcu lat 60. XX wieku Państwowy Instytut Gospodarstwa Wiejskiego w Bydgoszczy przekazał Zielnikowi pokaźny zbiór grzybów fitopatogenicznych Andrzeja Michalskiego, stanowiący nadal odrębną kolekcję.  W 1982 roku Uniwersytet im. Mikołaja Kopernika w Toruniu podarował materiały zielnikowe Wandy i Jana Zabłockich (ponad 700 okazów, włączone do zbioru podstawowego). Intensywne prace Aliny Skirgiełło, Alicji Borowskiej i Wandy Rudnickiej-Jezierskiej nad tomami wydawnictwa Flora Polska – Grzyby (Fungi) zaowocowały kolejnymi kolekcjami i wymianą z Finlandią, Danią, Czechosłowacją, Belgią, Kanadą oraz Szwecją.

Kolonie grzybów na szalkach

Przechowywane w zielniku kolonie grzybów na pożywce

W wieku XXI uwagę mykologów zatrudnionych w Zakładzie przyciągnęły grzyby mikroskopijne, w tym endofityczne. W ramach badań Marty Wrzosek i Julii Pawłowskiej (z d. Budziszewskiej) Zielnik wzbogacił się o nowe okazy grzybów, w tym nowe dla nauki gatunki!, przechowywane w probówkach lub szalkach.

 

Odrębne kolekcje
    • zielnik Franciszka Błońskiego Fungi Varsovienses exsiccati , 4 fascykuły począwszy od 1884 roku
    • Funghi parassiti delle piante coltivate od utili, 19 fascykułów wydawanych w latach 1888–1926, których autorami są Giovanni Briosi i Fridiano Cavara
    • Zbiór pasorzytnych [*] grzybów polskich z lat 1890–1891, 2 fascykuły wydane przez Mariana Raciborskiego
    • Mycotheca polonica z lat 1909–1910, 3 części zielników (drugi i trzeci zeszyt – po 2 egzemplarze) zestawione przez Mariana Raciborskiego, łącznie 150 gatunków opublikowanych w czasopiśmie „Kosmos” nr 34 i 35
    • zielniki grzybów pasożytniczych z przełomu wieków XIX i XX wieku z Pomorza, autorstwa Johanna Winkelmanna, liczące około 400 okazów. Zielniki te zostały przekazane do Warszawy po II wojnie światowej z Muzeum Przyrodniczego Miasta Szczecina
    • Choroby roślin uprawnych z lat 1926–1929, W. Siemaszko i L. Kaznowski, 2 zeszyty liczące łącznie 45 okazów oraz zeszyty dubletowe
grzyby pasożytnicze

Polystigma rubrum – czerwona plamistość liści śliwy. Okaz wzbogacono ilustracjami – kładziono duży nacisk na poznanie szkodliwych dla gospodarki gatunków

    • niewielki zbiór grzybów pasożytniczych z Puław Józefa Trzebińskiego z 1925 roku
    • grzyby fitopatogeniczne Wielkopolski – kolekcja Andrzeja Michalskiego

[*] Zachowano oryginalną, dawną pisownię słowa „pasorzytny”.

Zbiory nieopracowane

Dzięki stałej obecności mykologów w Zakładzie Systematyki i Geografii Roślin prawie wszystkie materiały mykologiczne zostały opracowane. Nieopracowana pozostaje jedynie część kolekcji grzybów pasożytniczych Andrzeja Michalskiego (z Wilna i Bydgoszczy) oraz niewielki zbiór grzybów pasożytniczych Zygmunta Pietkiewicza z 1886 roku (z Ukrainy).

 

Porosty – grzyby zlichenizowane

Lobaria

Granicznik płucnik. Wycinka drzew spowodowała, że ten chroniony gatunek zamiast rosnąć na drzewie, trafił do zielnika

Do niedawna traktowane były jako odrębna jednostka taksonomiczna. W Zielniku stanowią oddzielną, choć niezbyt bogatą, kolekcję szacowaną na 6 tys. okazów.  Niewiele obiektów pochodzi z XIX wieku. Jednym z najstarszych okazów jest Ramalina farinacea, opatrzona etykietą bez daty, sporządzoną przez Michała Szuberta. Inne XIX-wieczne okazy zbierane na terenie Królestwa Polskiego i Galicji są legitymowane przez Feliksa Berdau, Juliana Steinhausa, Jana Sznabla, Franciszka Błońskiego oraz Bogumira Eichlera.

Porost Parmelia

Porosty przechowywane są w papierowych torebkach. Okaz zdigitalizowany do bazy zielnika.

Zagraniczne przedwojenne zbiory porostów pochodzą głównie z Dorpatu i Czarnohory, a zawdzięczamy je Janowi Muszyńskiemu oraz Antoniemu Rehmanowi. W okresie międzywojennym zbiór porostów powiększyła Janina Stankiewiczówna, która na Wyżynie Kielecko-Sandomierskiej zbierała materiały do rozprawy doktorskiej (1925–1928) oraz Roman Kobendza prowadzący badania w Puszczy Kampinoskiej. Do zbioru podstawowego wcielone zostały także okazy z wydawnictwa Lichenotheca Polonica, m.in. fascykuł I z 1930 roku – 50 gatunków z Poznania opracowanych przez Feliksa Krawca, i fascykuł III z 1952 roku – 50 gatunków z Gór Stołowych opracowanych przez Zygmunta Tobolewskiego.

Po II wojnie światowej intensywne badania porostów prowadziła  w Warszawie dr Janina Zielińska. Jej zbiór z Puszczy Kampinoskiej, Puszczy Boreckiej i Pojezierza Ełckiego należy do niezwykle cennych.  Najnowszym nabytkiem są 304 okazy z Brudzeńskiego Parku Krajobrazowego, zdeponowane w warszawskim zielniku w 2012 roku przez Aleksandrę Grabowską i Piotra Zaniewskiego.

Na opracowanie czeka:
  • niewielki zbiór porostów naskalnych dr Teresy Węgleńskiej zebranych na Antarktydzie
  • porosty zbierane przez Romana Kobendzę w Tatrach i Puszczy Białowieskiej

Zbiory

Liczba okazów zielnikowych:

  • 300 000 okazów udostępnionych (rośliny naczyniowe – 250 000, mszaki – 50 000, grzyby – 35 000, porosty – 11 000, glony – 3700, śluzowce – 6000)
  • 100 000 arkuszy nieopracowanych

Rośliny naczyniowe

Rośliny naczyniowe stanowią większość zbiorów zielnikowych, mieszczą się w 1150 pudłach i liczą ponad 87 tysięcy arkuszy z gatunkami flory polskiej oraz około
160 tysięcy arkuszy zielnikowych reprezentujących florę obcą (według stanu z 2000 r.)
Jedna z kart Zielnika Boretiusa

Jedna z kart Zielnika Boretiusa

Na szczególną uwagę zasługuje pochodzący z XVIII w. zielnik z Królewca, tzw. Herbarium vivum, sporządzony przez pruskiego botanika Boretiusa, ucznia Helwinga. Zielnik ten – oprócz przedlinneuszowskich nazw łacińskich – zawiera dopiski z niemieckimi i polskimi nazwami roślin.

Ważnym eksponatem jest kolekcja turzyc Lackowitza składająca się z ponad 5000 arkuszy.

Karo, Berdau

 

Kolekcja turzyc Lackowitza liczy ponad 5000 okazów

Kolekcja turzyc Lackowitza liczy ponad 5000 okazów

Mszaki

Najstarszy okaz z zielnika mszaków pochodzi z czasów Michała Szuberta i jest datowany na 1828 rok. Do jednych ze starszych należą okazy zbierane przez Hiacynta Łobarzewskiego w z okolic Lwowa i Bieszczad.

Okazy mszaków w większości są umieszczone w kopertach, rzadziej naklejone są na arkusze. Wszystkie okazy znajdują się w 115 pudłach, z czego około 9800 okazów reprezentuje mchy i torfowce, a około 1700 – wątrobowce. Zbiór ten rozrósł się po II wojnie światowej w wyniku prowadzonych w Zakładzie badań briologicznych. Poza otrzymywanymi materiałami wymiennymi (z Belgii, Danii, Finlandii, Kanady i Ukrainy),

Bryotheca Polonica Żmudy

Bryotheca Polonica Żmudy

większość krajowych okazów pochodzi z Suwalszczyzny i centralnej Polski, gdzie badania prowadziły przede wszystkim Irena Rejment-Grochowska, Dygna Sobotka i Jadwiga Mickiewicz. W wymienionym zbiorze znalazły się również okazy gromadzone przed I wojną światową przez polskich badaczy i rozpowszechniane jako specjalne wydawnictwa. Do takich zbiorów należą: teczki Antoniego Żmudy – Bryotheca Polonica i czteroczęściowe Collectio Muscorum sygnowane inicjałem JW. Franciszek Błoński pozostawił zbiór mszaków Musci Polonici, zebranych podczas wycieczek w okolice Warszawy i do Puszczy Białowieskiej (1887-1888).

Zbiory tatrzańskie Tytusa Chałubińskiego

Zbiory tatrzańskie Tytusa Chałubińskiego

Jedną z cenniejszych pozycji jest zielnik Tytusa Chałubińskiego mieszczący się w … pudłach. Kolekcja ta została włączona do zielnika podstawowego. Zachowały się też kolekcje obcych badaczy z XIX wieku: zielnik Ludwiga Rabenhorsta Bryotheca Europaea utworzony w Dreźnie w latach 1858-1869. Są to 22 teczki (każda licząca około 50 obiektów), z niewielkimi brakami. Druga seria tego dzieła (26 teczek) pochodzi z lat 1858-1876 i również zawiera pewne braki. Zbiór Hepaticae Europaeae z lat 1855-1879 liczy 32 zeszyty i jest autorstwa Rabenhorsta i Gottsche’go. W tej części zbiorów można znaleźć również teczki, które są nadpalone lub zawierają odręczne notki. Zbiorek pochodzący z Jeny, a zatytułowany Sammlungen deutcher Laubmoose, Lebermoose und Flechten posiada polskie odmiany nazw i stanowiska wpisane ręką Błońskiego.

Kunsztownie opracowane okazy z kolekcji mszaków Mainitza

Kunsztownie opracowane okazy z kolekcji mszaków Mainitza

Jedną z ostatnich kolekcji, o które wzbogacił się zielnik, jest zbiór H. Maintza z lat 30-tych XX wieku, znajdujący się w 12 pudlach. Arkusze w tej kolekcji prócz naklejonych okazów wzbogacone są częstokroć rysunkami. Z pożogi wojennej ocalały cenne zbiory briologiczne Tadeusza Wiśniewskiego, przewidziane do opracowania. Pochodzą z wypraw zagranicznych tego badacza, który miał nadzieję, że starość spędzi na ich porządkowaniu. Niestety śmierć uniemożliwiła to dzieło, a zebrane 70 lat temu rośliny ciągle czekają na oznaczenie i skatalogowanie.

Glony

Glon oceaniczny z Helgoland

Glon oceaniczny z Helgoland

Glony są w zielniku reprezentowane nielicznie. Składają się ze zbioru podstawowego oraz kolekcji. Najstarsza z nich, zatytułowana Die Algen Sachsens została wydana przez Rabenhorsta w latach 1848-1877 w Dreźnie. Składają się na nią 252 zeszyty, umieszczone w 25 pudełkach. Stan zachowania 2400 okazów jest bardzo dobry, niemniej kolekcja ma pewne luki. Inna kolekcja to znajdujące się na 140 arkuszach brunatnice i krasnorosty pozyskane w Bretanii przez Hannę Wysocką. Do dalszych kolekcji należy zaliczyć trzy teki polskich glonów opracowanych przez Raciborskiego (150 gatunków) oraz przez Jadwigę Wołoszyńską. Izabella Dąbska z kolei wzbogaciła kolekcję glonów o 20 gatunków ramienic z obszaru Wielkopolski. Zbiór podstawowy pochodzi z różnych lat. Zawiera głównie glony z terytorium Polski, ale również nieliczne pochodzące z wymiany lub zakupione. Najstarszym okazem jest karta autorstwa Michała Szuberta, pochodząca z 1824, roku a przedstawiająca ramienicę Chara flexilis. Inne stare okazy to glony gromadzone przez Błońskiego z okolic Ciechocinka, Muszyńskiego z okolic Dorpatu (obecnie Tartu), Łagowskiego z Syberii, Pietkiewicza z okolic Kijowa i Hryniewieckiego z Norwegii. Bardzo duży zbiór glonów zgromadziła Maria

Stary okaz Cladophora rupestris

Stary okaz Cladophora rupestris

Magdalena Rogalska – uczennica prof. B. Hryniewieckiego, która badała glony Suwalszczyzny w latach 30. XX wieku. Niestety, część jej dorobku spłonęła podczas powstania, a pozostałe zielniki uległy uszkodzeniom. Wiele okazów zawdzięczamy prof. Józefowi Rostafińskiemu. Jego zbiór brunatnic z Cherbourga (1876) liczy …mieści się czterech pudłach, a zbiór krasnorostów – w jednym.

W zbiorach zielnika najliczniej reprezentowane są brunatnice, zwłaszcza z rzędów Fucales i Laminariales.

Typ glonu Monomorphina pseudopyrum

Typ glonu – Monomorphina pseudopyrum

Stosunkowo niewiele jest glonów mikroskopijnych, co wiąże się z koniecznością innego przygotowania materiału niż przy konserwacji glonów o większych wymiarach. Najlepsze w tej sytuacji jest zachowywanie zbioru przy użyciu trwałych preparatów na szkiełkach i załączanie rysunków oraz opisów. O takie materiały, w tym typy nowo opisanych gatunków, zielnik został wzbogacony dzięki działalności dr Hanny Szymańskiej (Oedogoniales oraz Coleochaete Suwalszczyzny) i prof. Bożeny Zakryś (niewielki, lecz cenny zbiór euglenin przechowywany w postaci kostek z żywicy syntetycznej).
Cały zbiór glonów był w 2000 roku szacowany na 3700 okazów.

Grzyby i porosty

Kolekcja grzybów Błońskiego

Kolekcja grzybów Błońskiego

Pierwszą mikologiczną kolekcję zielnika stanowił zbiór Franciszka Błońskiego z okolic Warszawy (1888-…). Badacz ten prowadził ożywioną wymianę materiałów, co znacząco powiększało stan posiadania warszawskiego zielnika. Okazy krajowych grzybów pasożytniczych przybywały również za sprawą specjalnych wydawnictw, szczególnie zeszytów Mycotheca polonica, które tworzyli Marian Raciborski oraz Bolesław Namysłowski. Inne osoby zasłużone dla zielnika grzybów to Leon Nowakowski, Kazimierz Rouppert, Tadeusz Wilczyński oraz Antoni Wróblewski. Najwięcej okazów przybyło do zielnika w latach 1950-1980 za sprawą rozwoju pracowni mikologicznej w Zakładzie Systematyki i Geografii Roślin (prof. Alina Skirgiełło, dr hab. Alicja Borowska, dr Wanda Rudnicka-Jezierska) oraz osobistych kontaktów prof. Skirgiełło z innymi placówkami naukowymi. Wiele z nich przekazało zielniki grzybowe, gdyż nie dysponowały miejscem dla przechowywania tego typu zbiorów dokumentacyjnych.

Kania -portret grzyba

Kania – portret grzyba

M.in. w końcu lat 60. XX wieku Państwowy Instytut Gospodarstwa Wiejskiego w Bydgoszczy przekazał zielnikowi grzyby fitopatogeniczne Wielkopolski, zebrane przez wileńskiego botanika Andrzeja Michalskiego (stanowią one odrębną kolekcję). Darem Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika w Toruniu był natomiast zbiór mikologiczny sporządzony przez Wandę i Jana Zabłockich, składający się z ponad 700 okazów, w większości opracowanych i oznaczonych (wcielone do zbioru głównego). Intensywne prace mikologów zatrudnionych w Zakładzie nad tomami wydawnictwa Flora Polska – grzyby, zaowocowały wymianą materiału zielnikowego z Finlandią, Danią, Czechosłowacją, Belgią, Kanadą oraz Szwecją.
Obecny zbiór mieści się w 115 pudłach i liczy ponad 35 tysięcy torebek, kopert, pudełek i probówek.

Porosty, do niedawna traktowane jako odrębna jednostka taksonomiczna, stanowią oddzielną, choć niezbyt bogatą, kolekcję zielnika. Stan zachowania materiałów jest natomiast bardzo dobry. Część okazów pochodzi z XIX wieku – jeden z porostów, Ramalina farinacea (bez daty), jest podpisany nawet przez założyciela herbarium – Michała Szuberta. Inne dziewiętnastowieczne okazy zbierane na terenie Królestwa Polskiego i Galicji są legitymowane przez Feliksa Berdau, Juliana Steinhausa, Jana Sznabla, Franciszka Błońskiego oraz Bogumira Eichlera, którego zasługi dla poznania flory i grzybów Lubelszczyzny są nie do przecenienia. W okresie międzywojennym zbiór porostów powiększyła Janina Stankiewiczówna, zbierając okazy na Wyżynie Kielecko-Sandomierskiej. Do bardzo cennych należą materiały z Puszczy Kampinoskiej z 1960 roku dr Janiny Zielińskiej, która przez wiele lat opracowywała porosty w warszawskm Zielniku. Zagraniczne zbiory porostów pochodzą głównie z Dorpatu i Czarnohory, a zawdzięczamy je Janowi Muszyńskiemu oraz Antoniemu Rehmanowi (zbiory z przed I wojny światowej). Z materiałow poźniejszych wspomnieć trzeba specjalne wydawnictwa – teki wydawane na świecie przez lichenologów. Do takich zbiorów należy Lichenes slovakiae exsiccati z 1964 roku czy węgierska Lichenotheca.
Liczba okazów porostów według szacunków z 2000 roku wynosi około 2100, mieści się w 85 pudłach.
Zbiory nieopracowane: kolekcja porostów naskalnych dr T. Węgleńskiej zebranych na Antarktydzie.

Śluzowce

Śluzowiec (Myxomycota) Diderma globosum

Śluzowiec (Myxomycota) Diderma globosum

Aż do drugiej wojny światowej śluzowce były w zielniku umieszczone wśród grzybów. Rozdzielenie tych kolekcji nastąpiło stosunkowo niedawno. Zbiór jest niewielki i mieści się w dwóch pudłach. Najstarsze okazy sygnowane są przez Leona Nowakowskiego i pochodzą z lat 70. XIX wieku. Kolejne okazy dostarczył Franciszek Błoński, a pochodzą one najczęściej z Puszczy Białowieskiej, w której botanik często prowadził obserwacje. Inne okazy zostały zebrane przede wszystkim przez Alinę Skirgiełło i Alicję Borowską. Najwięcej kopert zawierających organizmy z klasy Myxomyota dostarczył A. Kmet. Są to śluzowce zbierane u podnóża Gór Kruszcowych (Rudawy) w Brandenburgii. Pojedyncze okazy Thumena i Rabenhorsta są pozostałościami ze zniszczonych, bardziej zasobnych tek śluzowców. Współczesne okazy otrzymywane były dzięki wymianie z Finlandią, Rumunią i Czechami.
Zbiór śluzowców według oszacowań Aliny Skirgiełło z 2000 roku liczy około 250 okazów. Na kopertach widnieją stare numery odbite numeratorem odnoszące się do przedwojennego układu. Numerację tę uzupełniono liczbami odnoszącymi się już bezpośrednio do zbioru Myxomycota.

autor: dr Marta Wrzosek

Biogramy

Biogramy botaników, których materiały zielnikowe są zgromadzone
w zielniku WB UW

Andrzej Batko– botanik, mikolog, zoolog, algolog, filozof. Urodził się 1933 roku w Lublinie. Okres wojenny spędził na Podlasiu. Do szkoły średniej uczęszczał w Krzeszowicach pod Krakowem. Ministerstwo Szkół Wyższych i Nauki skierowało go ze względu na szczególne uzdolnienia na studia do ZSRR.  Andrzej Batko ukończył Moskiewski Uniwersytet Łomonosowa w 1956 roku. Specjalizował się w entomologii u prof. E. Smirnowa. Kolejne lata spędził w Moskwie, będąc aspirantem w katedrze Entomologii Uniwersytetu Moskiewskiego (odpowiednik studiów doktoranckich). W 1957 wrócił do Polski. Był starszym asystentem w Pracowni Entomologii Stosowanej Zakładu Ekologii PAN, pracował w Departamencie Produkcji Roślinnej i Ochrony Roślin Ministerstwa Rolnictwa, a od 1965 roku związał się z Zakładem Systematyki i Geografii Roślin UW, gdzie pracował do końca życia. W 1966 roku obronił pracę doktorską pod tytułem Studium nad owadomorkowatymi (Entomophthoraceae) Polski i krajów ościennych. W 1977 uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy Filogeneza a struktury taksonomiczne Entomophthoraceae i struktura ontogenezy, filogeneza a taksonomia Volvocales. Na Uniwersytecie i poza nim pełnił różne funkcje dydaktyczne i organizacyjne. Od 1975 do 1981 roku pracował w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN. Był członkiem Komitetu Biologii Ewolucyjnej i Teoretycznej PAN. Dał się poznać jako wybitny dydaktyk biologii. Zielnik wzbogacił w zbiory glonów i grzybów z rodzin Entomophthoraceae, Olpidiaceae i rzędu Chytridiales. Jest autorem podręcznika pt. Zarys hydromikologii wydawnictwa PWN (1975). Zmarł w 1997 roku.

Feliks Berdauurodził się w Krakowie w 1826r. W 1846 r. uzyskał stopień magistra farmacji na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1862 r wykładał w Instytucie Politechniczno – Rolniczo – Leśnym w Puławach. Następne lata spędzał, na skutek biurokratycznych i antypolskich działań zaborców na wędrówce pomiędzy Puławami, Krakowem i Warszawą. W 1895 roku zmarł, zostawiając po sobie spuściznę dotyczącą głównie roślin naczyniowych ale także zarodnikowych. Jego publikacja „Grzyby jadalne i jadowite krajowe” jest pierwszym opracowaniem dotyczącym wielkoowocnikowych grzybów Polski.
http://www.ib-pan.krakow.pl/pubs-pdf/Wiadomosci%20Botaniczne/1976/20_c143-145.pdf

Franciszek Ksawery Błoński– botanik, lekarz. Urodzony w Warszawie,  w 1867 roku. Już od czasów szkolnych zainteresowany botaniką, prowadził na Mazowszu obserwacje fenologiczne. Wydział lekarski UW ukończył w 1891. Podczas studiów opublikował Kilka słów o truflach krajowych i sposobach ich poszukiwania (Wszechświat 7, 1988) oraz Spis roślin skrytokwiatowych zebranych w 1887 w Puszczy Białowieskiej (Pam. Fizjogr. 7, 1988). W kolejnych latach kontynuował swoje badania w Puszczy Białowieskiej oraz Puszczy Świsłockiej, rejonie gostyńsko-częstochowskim i kielecko-sandomierskim. W 1988-1890 wydał monografię wątrobowców polskich Hepaticae polonicae (Pam. Fizjogr.9, 10, 1890-91) oraz nowych grzybów polskich Fungi Polonici novi (Hedvigia 4, 1889). Opracował krytyczny przegląd sasanek polskich, a także studium porównawcze Szata roślinna Warszawy sprzed lat 250-u.  Opisał osiem nowych gatunków grzybów podstawczaków, wyróżnił kilka nowych odmian i form spośród flory krajowej. Ogłaszał artykuły dotyczące systematyki roślin krajowych. Zmarł mając 43 lata, zaraziwszy się od pacjenta tyfusem. Jego księgozbiór trafił do biblioteki Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, a następnie został podzielony pomiędzy bibliotekę PAN w Kórniku i Bibliotekę UW. Ocalałe zielniki znajdują się w naszym herbarium.

Maciej Ernest Boretius (Borecki) - lekarz i przyrodnik,  żył  w latach 1649 – 1738. Urodził się w Giżycku, studiował w Lejdzie i Królewcu, gdzie był lekarzem nadwornym. . Ożenił się z córką Helwinga, znanego przyrodnika. Jako jeden z pierwszych w Europie stosował szczepionki przeciwko ospie. Wydał cenne dzieła z zakresu przyrody i medycyny.

.

Alicja Borowska – mikolog. Urodziła się w 1940 roku w Warszawie. Studia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Warszawskiego ukończyła w 1966 roku. W 1974 roku obroniła rozprawę doktorską na temat epiksylicznych grzybów strzępkowych. Jest autorem tomu 16 w ramach serii Flora Polska – Grzyby o tytule Dematiaceae philoconidiae.  Opublikowała około 40 prac badawczych o tematyce mikologicznej. Wiele lat piastowała funkcję  dyrektora Instytutu Botaniki. Jest członkiem PTB. W Zielniku złożyła szereg materiałów dotyczących mikroskopijnych grzybów nadrzewnych, przede wszystkim z obszaru Puszczy Kampinoskiej, Puszczy Białowieskiej i Pojezierza Ełckiego.

Tytus Chałubiński

Tytus Chałubiński – (1820-1889) – lekarz i botanik, społecznik i taternik. Studia medyczne rozpoczął w 1838 roku, w Wilnie, na Akademii Medyko-Chirurgicznej, powstałej z wydziału lekarskiego Uniwersytetu Wileńskiego, zamkniętego po powstaniu listopadowym. Po zamknięciu akademii w 1840, kontynuował naukę w latach 1840-42 na uniwersytecie w Dorpacie (obecnie Tartu, Estonia), a dyplom doktora medycyny i chirurgii uzyskał na uniwersytecie w Würtzburgu w 1844 roku. W 1845 roku rozpoczął praktykę medyczną w Warszawie, w 1848 uczestniczył jako lekarz w powstaniu węgierskim. W latach 1859-62 był profesorem chorób wewnętrznych w warszawskiej Akademii Medyko-Chirurgicznej, a następnie w Szkole Głównej Warszawskiej (1862-69) i Uniwersytecie Warszawskim (1869-71). Po rusyfikacji Uniwersytetu w 1871 roku został zwolniony.

Chałubiński znany jest przede wszystkim jako zasłużony dla Zakopanego i Tatr społecznik i jeden z założycieli Towarzystwa Tatrzańskiego. Po raz pierwszy odwiedził Tatry w latach 50., a regularnie zaczął przyjeżdżać na wakacje do Zakopanego od 1873 roku. W 1879 roku rozpoczął budowę własnego domu w Zakopanem, gdzie w 1887 roku osiadł na stałe. Tam też dwa lata później zmarł. W uznaniu jego zasług dla Tatr nazwano Wrotami Chałubińskiego jedną w przełęczy w głównej grani Tatr.
Botaniczne zainteresowania Chałubińskiego obejmowały przede wszystkim mchy, które zbierał m.in. podczas swoich wycieczek tatrzańskich i poświęcił im dwie duże monografie. Jego zbiory znajdują się głównie w zielniku Muzeum Tatrzańskiego w Zakopanem (patrz, R. Ochyra, G. Cisło. 1999. Mchy w zielniku Tytusa Chałubińskiego w Muzeum Tatrzańskim w Zakopanem. Zakopane, Kraków, Muzeum Tatrzańskie, Polska Akademia Nauk), w zielniku UW znajdują się zbiory referencyjne do Enumeratio Muscorum frondosorum tatrensium hucusque cognitorum.
Na cześć Chałubińskiego Jadwiga Wołoszyńska nazwała dwa opisane przez siebie gatunki bruzdnic: Peridinium chalubinskii i Chalubinskia tatrica. Jednak obecnie żaden glon nie nosi nazwiska tego botanika, ponieważ gatunki te nie były w rzeczywistości nowe. Peridinium chalubinskii jest obecnie uważane za synonim P. raciborskii, a Chalubinskia tatrica za synonim P. lomnickii. Marian Raciborski poświęcił Chałubińskiemu odkryty przez siebie kopalny skrzyp (Equisetum chalubinskii).
Andrzej Chlebicki– botanik, mikolog. Pełni funkcję kierownika zakładu Mykologii w Instytucie Botaniki PAN im. W. Szafera w Krakowie. http://ibpost.ib-pan.krakow.pl/mycology/chlebicki/chlebicki.htm.
Hanna Czeczott– (1888-1982) – botaniczka i paleobotaniczka. Znana florystyka, uczestniczyła m.in. rewizji niektórych rodzajów okrytonasiennych dla potrzeb Flora of Turkey and the East Aegean Islands (red. P. H. Davis). Jest głównie znana dzięki swoim osiągnięciom na polu paleobotaniki, w tym prowadzonym od 1947 r. badaniom nad florą trzeciorzędową zachowaną w pokładach węgla brunatnego w kopalni „Turów” oraz szeroko cytowanemu opracowaniu drzewostanu eoceńskiego na podstawie szczątków zachowanych w bursztynie bałtyckim. Na część Hanny Czeczot nazwano Lathyrus czeczottianus Bassler – gatunek groszku z Turcji.
Niestety, w zbiorach prof. Czeczottowej znajdujących się w zielniku UW nie udało się zidentyfikować typów nomenklatorycznych opisanych przez nią taksonów.
Izabella Dąmbska  -  urodziła się w 1927. Botanik, systematyk roślin, hydrobiolog na Uniwersytecie Poznańskim.  Prowadziła badania nad rozmieszczeniem ramienic w Polsce. Była autorką polskiego klucza do oznaczania tej grupy glonów. Zginęła tragicznie w wypadku w 1984 r.
Zbigniew Domański – Zmarł w 2012. Był wieloletnim członkiem Sekcji Mykologicznej Oddziału Warszawskiego Polskiego Towarzystwa Botanicznego,
Lekarz radiolog, interesował się  grzybami wielkoowocnikowymi, szczególną uwagę zwracając na kwestię zapobiegania zatruciom grzybami. Był autorem wielu publikacji z zakresu mykologii.

Bogumir Eichler – urodził się w Międzyrzecu Podlaskim w 1843 r., Studiował nauki techniczne w Magdeburgu.  Miał wszechstronne zainteresowania: archeologię , astronomię, zoologię i botanikę. Szczególną uwagę poświęcał roślinom zarodnikowym, które badał przy użyciu mikroskopu – na owe czasy narzędzia rzadko jeszcze  używanego. Z uwagi na restrykcje zaborcy za udział w powstaniu styczniowym swoje badania musiał ograniczyć do okolic rodzinnego Międzyrzeca Podlaskiego. Dzięki Eichlerowi tereny te są najlepiej opisane pod względem grzybów i śluzowców w Polsce. Publikacje swoje zamieszczał  we „Wszechświecie” i w „Miesięczniku Fizjograficznym”.
Zmarł w 1905 r.
Irena Hołownia– botanik, mikolog. Urodzona w 1923 roku. Całe życie związana z Uniwersytetem Mikołaja Kopernika w Toruniu. Doktorat obroniła w 1961 roku. Zajmowała się biologią i ekologią grzybów kapeluszowych ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju Collybia. Poświęciła się badaniom produktywności grzybni i dynamice pojawów owocników pospolitych grzybów leśnych. Jest autorem 23 prac naukowych z zakresu anatomii roślin oraz mikologii. W zielniku UW znajdują się wykonane przez nią zielniki mikologiczne.
Bolesław Hryniewiecki– jeden z najwybitniejszych polskich botaników. Urodzony w 1875, zmarł w 1963. Wykładał nauki przyrodnicze w uniwersytetach w Dorpacie (anatomia i fizjologia roślin, botanika ogólna), Odessie (systematyka i geografia roślin) i Warszawie (systematyka roślin, anatomia i geografia roślin, florystyka i historia botaniki). Wniósł ogromny wkład do znajomości flory polskiej i litewskiej oraz ochrony przyrody w Polsce. Z pasją sprawdzał zgodność z prawdą mickiewiczowskich opisów przyrody litewskiej. Badał florę Kaukazu, ziemi czukockiej i Uralu. Wsławił się jako organizator i działacz społeczny. W latach 1917-19 był członkiem Rady Miejskiej Odessy i przewodniczącym Rady Organizacji Polskich w tym mieście. W latach 1914-19 pełnił funkcję dyrektora Ogrodu Botanicznego w Odessie, a w latach 1920-60 był dyrektorem Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Warszawskiego.  Stworzył Zakład Systematyki i Geografii Roślin Uniwersytetu Warszawskiego, a w latach 1926-27 był rektorem tej uczelni. Był jednym z założycieli i prezesem Polskiego Towarzystwa Botanicznego. Pełnił funkcje wiceprezesa Państwowej Rady Ochrony Przyrody i prezesa Ligi Ochrony Przyrody (1929-39). Był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności, Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i Polskiej Akademii Nauk. Jako miłośnik historii botaniki opublikował  książkę „Zarys dziejów botaniki” oraz liczne artykuły dotyczące życia i dzieła polskich przyrodników, np. Antona Schneebergera, Seweryna Krzemieniewskiego, czy Edwarda Strasburgera. Zaangażowanie w historię nauk biologicznych zaowocowało przyznaniem mu członkostwa Międzynarodowej Akademii Historii Nauk w Paryżu. Do zasług Hryniewieckiego należy zaliczyć opiekę nad zielnikiem i muzeum botanicznym. Do jego najważniejszych osiągnięć należy określenie wschodniej granicy występowania buka i współudział w utworzeniu Białowieskiego oraz Tatrzańskiego Parku Narodowego.
Krzysztof Jędrzejko– briolog. Urodzony w 1945 roku w Kozach koło Bielska-Białej. Studiował na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pracę magisterską wykonał w 1968 roku pod kierunkiem prof. Bronisława Szafrana. Odbył staże  u prof. Kornasia na UJ i u prof. Kazimierza Karczmarza na UMCS. Od 1969 roku zatrudniony w Instytucie Biologii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. W 1976 roku obronił pracę doktorską na temat: Ekologia i rozmieszczenie mszaków w Górnośląskim Okręgu Przemysłowym przygotowywaną pod kierunkiem prof. K. Rostańskiego. Od 1978 kierował Pracownią Botaniki Farmaceutycznej Śląskiej Akademii Medycznej w Sosnowcu. W 1985 przedstawił rozprawę habilitacyjną na temat: Wątrobowce (Hepatopsida) Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego i Leśnego Pasa Ochronnego na Wyżynie Śląskiej wobec antropopresji. Jest autorem ponad 70 prac badawczych, popularnonaukowych oraz recenzji oraz członkiem licznych stowarzyszeń botanicznych. Prowadził wykłady na Wydziale Farmacji Śląskiej Akademii Medycznej i Uniwersytecie Śląskim. W zielniku UW znajdują się jego zielniki briologiczne.
Ferdynand Karo– (1845-1927) – farmaceuta i botanik, uczestnik powstania styczniowego. Studia ukończył w Szkole Głównej Warszawskiej, później prowadził apteki w Łosicach i Częstochowie. W 1872 roku objął funkcję farmaceuty rosyjskich szpitali wojskowych. Od 1880 r. przebywał przez 20 lat na Syberii, głównie w Irkucku i nad Amurem, skąd zebrał imponującą kolekcję roślin, obejmującą ok. 800 gatunków i 80 tys. okazów. Eksykaty z tej kolekcji znajdują się w licznych zielnikach na całym świecie. W 1913 r. osiadł w Warszawie, gdzie został kustoszem i bibliotekarzem Towarzystwa Farmaceutycznego. Opis zbiorów Karo znajdujących się w Herbarium Generale zielnika Uniwersytetu Warszawskiego można znaleźć w artykule H. Bukowieckiego i B. Bełdowskiej (Stud. Mat. Dziejów Nauki Polskiej, ser. B, t. 14, str. 75-122, 1968)
Wanda Karpowicz  – pterydolog, dydaktyk biologii, honorowy członek PTB. Urodzona w Warszawie w 1897 roku. Ukończyła gimnazjum Kowalczykówny i Jaworkówny z wyróżnieniem, a po skończeniu studiów wróciła do tego gimnazjum jako nauczyciel. Studiowała na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym UW w latach 1914-1919. Rozprawę doktorską  wykonaną pod kierunkiem B. Hryniewieckiego obroniła w 1927 roku w krakowskiej Akademii Umiejętności. Tytuł jej pracy brzmiał: Badania nad rozwojem przedrośli oraz pierwszych liści sporofitu paproci krajowych (Polypodiaceae). Dalsze badania Wandy Karpowicz obejmowały między innymi badania porównawcze gatunków z rodzajów Dryopteris i Thelypteris, kartowanie stanowisk paproci oraz analizy zasięgów paproci na serpentynitach. Zebrała do zielnika wszystkie gatunki paproci krajowych, dokonując również weryfikacji oznaczeń zbiorów. Pracę tę ukończyła około 1970 roku. Pracowała jako dydaktyk biologii w różnych ośrodkach metodycznych, na akademiach pedagogicznych i wydziałach uniwersyteckich. W czasie okupacji organizowała i kierowała tajnymi kompletami akademickimi obejmującymi kierunki: biologię, medycynę, stomatologię i chemię. Pod jej opieką pozostawało około 300 studentów. Dała się poznać jako wybitny popularyzator wiedzy przyrodniczej kierując ośrodkiem popularyzacyjnym w Polskim Towarzystwie Przyrodniczym im. Stanisława Staszica, a następnie w sekcji popularyzacyjnej PTB.  Zmarła w 1985 roku.

 

Andrej Kmeť słowacki botanik etnograf, archeolog i geolog urodził się w 1841 roku w Szénásfalu, (obecnie Bzenica) . Zidentyfikował kilka nowych gatunków roślin, tworząc zielnik z 72000 okazów. Był jednym z założycieli Słowackiego Towarzystwa Naukowego , które później dało początek Słowackiej akademii Nauk. Zmarł w 1908 r. 
Roman Kobendza– botanik. Urodzony w 1886 w Niechcicach w woj. piotrkowskim. Studiował na Wydziale Przyrodniczym w Towarzystwie Kursów Naukowych w Warszawie u Z. Wóycickiego. W 1917 został asystentem, a później inspektorem Ogrodu Botanicznego UW. Od 1922 studiował botanikę i geografię na Uniwersytecie, a w 1926  uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy: Stosunki fitosocjologiczne Puszczy Kampinoskiej. W latach 1931-1939 był pierwszym  kierownikiem Zakładu Drzewoznawstwa na Wydziale Leśnym SGGW. Habilitował się w 1939 roku na podstawie rozprawy Gołoborza i ich stosunek do lasów w Górach Świętokrzyskich. W latach okupacji brał udział w tajnym nauczaniu. Po wojnie zorganizował Katedrę Botaniki Leśnej i Dendrologii. Zajmował się obudową Ogrodu Botaniczengo UW po zniszczeniach wojennych. Był członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i wielu innych. Ogłosił około 180 oryginalnych prac z zakresu florystyki i dendrologii. Jego kolekcje zielnikowe obejmują głównie rośliny i porosty Mazowsza. Ważnym dziełem Kobendzy jest podręcznik  Botanika leśna (Warszawa 1950).
Wilhelm August Lackowitz – Urodził się w 1836, zmarł w 1916. Botanik niemiecki, wykładowca w szkole wyższej w Berlinie. Zostawił po sobie imponującą kolekcję Carex.
Józef Łagowski – lekarz i florysta. Urodzony w Stepaniu na Wołyniu w roku 1820, szkołę średnią ukończył w Równem, a medycynę w Kijowie. W czasie odbywania służby wojskowej podróżował przez Kaukaz, a w czasie wojny krymskiej po terytoriach tureckich. Owocem tych wędrówek był wartościowy zielnik. Zwolniony ze służby w 1856, osiadł w Żytomierzu. Aresztowany w 1863 za udział w Powstaniu Styczniowym, został  skazany na ciężkie roboty, które odbył w Usolja. Wkrótce przeniósł się do Irkucka, gdzie pracował jako lekarz i prowadził obserwacje florystyczne. Zmarł na raka żołądka. Pozostawił po sobie cenne zbiory zielnikowe. Większa część zbioru kaukaskiego pozostaje w Kijowie, opracowana przez Trauvettera, który opisuje na ich podstawie kilka nowych gatunków, m.in. Lagowskia physocarpa i Astragalus lagowskii (Bull. Acad. St. Petersburg 1858, Acta horti petrop.1882).  Zielniki Łagowskiego były cennymi materiałami, które posłużyły zbiorczemu opracowaniu flory Kaukazu. Zielnik syberyjski Łagowski chciał opracować samodzielnie, co przerwała jednak jego śmierć w 1870 roku. Obejmował niemal 1000 gatunków, w tym kilka nowych oraz około 500 nieoznaczonych. Zbiory pochodziły ze 107 stanowisk nadbajkalskich. W 1893 zielnik został zakupiony przez Muzeum Botaniczne Uniwersytetu Lwowskiego. Zbiory jako całość pozostały nieopracowane aż po dzień.
Tomasz Majewski– botanik, mikolog. Urodzony w 1940 roku w Warszawie. Pracę doktorską obronił w 1969 roku, a habilitacyjną w 1978. Pracuje na stanowisku profesora w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Jest członkiem Prezydium Zarządu PTB i archiwistą Towarzystwa. Wiele lat pełnił funkcję opiekuna biblioteki PTB. Należy ponadto do Polskiego Towarzystwa Fitopatologicznego, Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i jest członkiem Rady Naukowej Instytutu Botaniki Pan w Krakowie. Jest członkiem rad redakcyjnych Acta Mycologica, Fragmenta Floristica et Geobotanica i Wiadomości Botanicznych.  Większość jego zbiorów, np. grzyby z rzędu Laboulbeniales Japonii, znajdują się w zielniku Instytutu Botaniki PAN w Krakowie. Inne, np. z wypraw naukowych z prof. Aliną Skirgiełło, są złożone w zielniku UW. Jest autorem ponad 70 publikacji z zakresu taksonomii, rozmieszczenia i ekologii grzybów z rzędów: Laboulbeniales, Peronosporales, Erisiphales, Ustilaginales oraz Uredinales.
Władysław Matuszkiewicz -botanik, zainteresowany fitosocjologią, ekologią i geografią roślin urodził się w 1921 r. we Lwowie.Studiował  we Lwowie, Wrocławiu, Lublinie i Krakowie i Warszawie. Opublikował wiele prac z zakresu geobotaniki
Andrzej Michalski urodził się w 1904 w Charkowie. Był synem dyrektora tamtejszego Uniwersyteckiego Ogrodu Botanicznego. Studiował w Wilnie  na Wydziale Matematyczno – Przyrodniczym. Opublikował wiele prac z zakresu florystyki i fitopatologii. Był założycielem i kierownikiem Ogrodu Botanicznego Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin i wieloletnim kierownikiem Oddziału Instytutu Ochrony Roślin w Bydgoszczy. Zmarł w 1973 r.
Jadwiga Mickiewicz– botanik, briolog. Urodzona w 1931. Z domu Kobus. Zajmowała się, jako asystentka pani doc. Ireny Rejment-Grochowskiej, mchami Suwalszczyzny, a potem Mazowsza. Pracowała w Zakładzie Systematyki i Geografii Roślin UW jako adiunkt. W zielniku UW znajdują się jej zbiory briologiczne.
 Józef Motyka – lichenolog. Urodzony w 1900 roku w Kąclowej na Sądeczczyźnie. Studiował na Wydziale Biologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1925 roku doktoryzował się na podstawie rozprawy o nitrofilnych zbiorowiskach porostów w Tatrach. Badaniom porostów poświęcił całe życie. W 1938 roku wydał rozprawę Lichenum generis Usnea studium monographicum, gdzie szczegółowo przedstawił szczegółowe diagnozy i geograficzne rozmieszczenie 451 gatunków, podgatunków, odmian i form porostów z rodzaju brodaczka (Usnea). Już po drugiej wojnie światowej ukazała się część ogólna tej monografii. W 1956 roku, za namową Władysława Szafera, wydał 4 tomy flory porostów obejmujące rodziny Cladoniaceae, Parmeliaceae, Thelocarpaceae, Umbilicariaceae i Usneaceae. Ostatnie dwadzieścia lat życia poświęcił badaniom porostów z rodziny Lecanoraceae. Przestudiował liczne materiały z zielników światowych, przeanalizował typy nomenklatoryczne dla Lecanora i rodzajów pokrewnych, wyjaśnił rangę wielu taksonów i usystematyzował synonimikę. Zmarł w 1984 roku, a pracę nad Lecanoraceae ukończyła jego córka, a zarazem współpracownik dr Maria Motyka-Zgłobicka.

 

Jan Muszyński – farmaceuta, botanik, farmakognosta. Urodzony w 1884 roku w Wólce Nosowskiej. Po kończeniu w Warszawie szkoły średniej rozpoczął trzyletnią  praktykę aptekarską. W 1907-1909 studiował w Dorpacie (Tartu), a nieco później został inspektorem Ogrodu Botanicznego w tym mieście. W 1915 uzyskał dyplom studiów wyższych. W latach 1915-1920 zarządzał państwową plantacją roślin na Kaukazie. Po powrocie do Polski, w 1920 rozpoczął pracę w Ministerstwie Zdrowia. W 1921 roku został mianowany profesorem farmakognozji na Uniwersytecie Wileńskim. Początki okupacji spędził w Wilnie, po czym przejechał do Warszawy, by brać udział w tajnym nauczaniu na UW i PW. Od 1945 roku pracował jako organizator i pierwszy dziekan Wydziału Farmacji UŁ. Założył Ogród Roślin Leczniczych. Był członkiem licznych stowarzyszeń. Autor ponad 250 publikacji z zakresu botaniki, farmakognozji, uprawy roślin, zielarstwa i fitoterapii, np. Farmakognozja (1957), Uprawa roślin leczniczych (1946), Ziołolecznictwo i leki roślinne (1958); jego zasługą jest wyodrębnienie alkaloidu selaginy z Lycopodium selago i glikozydu rutyny z gryki. Wybitny organizator i propagator zielarstwa oraz ziołolecznictwa w Polsce. Zmarł w 1957 roku.   W zielniku UW znajdują się jego materiały lichenologiczne.
Bolesław Namysłowski– algolog, mikolog, heraldyk. Urodzony w 1882 roku w Zagórzu koło Sanoka. Był uczniem Edwarda Janczewskiego i Kazimierza Roupperta. Studia na Uniwersytecie Jagiellońskim ukończył w 1905 roku, a doktoryzował się trzy lata później. Od 1920 roku był profesorem Uniwersytetu Poznańskiego. Autor prac naukowych z dziedziny mikologii, algologii i hydrobiologii. Prowadził badania głównie w Tatrach. Spośród jego publikacji można wymienić Zapiski z wycieczek mykologicznych odbytych w r. 1909 (Kosmos 35,1910), Prodromus Uredinearum Galiciae et Bucovinae. Rdze Galicyi i Bukowiny (Spraw. Komis. Fizjogr. 45, 1911), Śluzowce i grzyby Galicyi i Bukowiny (Pam. Fizjogr. 22, 1914). Z Tatrami związana jest jego praca Mikroflora źródeł podreglowych (Kosmos 47, 1922). W zasadzie mikolog i fitopatolog, ale zainteresowany także mikrobiologią, uwzględniał okrzemki w swoich studiach nad mikroflorą źródeł Polski i obecnej Ukrainy. Opracowywał też okrzemki z Bałtyku. Zmarł w 1929 w Krakowie. W zielniku UW znajdują się jego zbiory mikologiczne.
Kazimierz Andrzej  Nowak  – ksiądz pallotyn, botanik urodził się w Wieprzu koło Żywca w 1931 r. Studiował na Uniwersytecie Wrocławskim, filozofię i teologię w Wyższym Seminarium Duchownym w Ołtarzewie, na Uniwersytecie Warszawskim. Brał udział w licznych krajowych i zagranicznych misjach i wyprawach badawczych  (Rwanda,  Burundi, Zair w Afryce) skąd przywiózł interesujące zbiory zielnikowe. Jest autorem licznych publikacji naukowych.
Leon Nowakowski– botanik, urodzony w Trojanowie Lubelskim w 1847 roku. Studiował w Szkole Głównej w Warszawie, specjalizację robiąc u J. Alexandrowicza wraz z J. Rostafińskim i E. Strasburgerem. W 1870 uzyskał tytuł magistra nauk przyrodniczych. W latach 1971-88 pracował w szkole realnej w Lublinie, gdzie pod koniec piastował stanowisko dyrektora. Doktoryzował się w 1876 we Wrocławiu na podstawie pracy Beitrag zur Kenntis der Chytridiaceen (w wersji polskiej: Pam. AU mat-przyr. 1878), w której opisał dwa nowe gatunki skoczkowców. W 1888 zagrożony aresztowaniem, schronił się w Galicji, gdzie w Czernichowie wykładał w Szkole Średniej Rolniczej. Po przejściu na emeryturę prowadził przyrodniczy dział Gwiazdki Cieszyńskiej. Zmarł w 1918 r. Autor 12 prac naukowych mikologicznych i dotyczących roślin zarodnikowych. M.in. Entomophthoreae, przyczynek do znajomości pasożytnych grzybów sprawiających pomór owadów (Pam AU mat-przyr, 1883), Owadomorki (Wszechświat, 1884). Jego zbiory, które przetrwały w zielniku, obejmują glony oraz grzyby wodne i entomopatogeniczne. Na jego cześć A. Bozzi nazwał w 1885 roku nowy gatunek skoczkowca Chytridia nowakowskia. Od jego nazwiska również pochodzi nazwa jednego rodzaju grzybów skoczkowych Nowakowskiella Schroet., który obecnie liczy co najmniej 15 gatunków.
Tadeusz Adam Pietkiewicz– fitopatolog. Urodzony w 1903 roku pod Kijowem. W latach 1928-1933 odbył studia na Wydziale Ogrodniczym SGGW. Specjalizował się pod kierownictwem prof. Siemaszki. W 1935 roku otrzymał dyplom inżyniera ogrodnika. W czasach wojny był zatrudniony w przedsiębiorstwie zieleni miejskiej, a następnie w gimnazjum i liceum w Biłgoraju. W latach 1941-45 pracował jako nauczyciel akademicki na SGGW. W 1949 roku uzyskał stopień doktora nauk agrotechnicznych. W latach 1951-1959 kierował Pracownią Fitopatologii IOR w Regułach pod Warszawą. Był członkiem komitetu Ochrony Roślin w Wydziale Nauk Przyrodniczych i Leśnych PAN oraz inicjatorem i przewodniczącym sekcji mikologicznej PAN. Zmarł tragicznie w 1959 roku. Działalność naukowa Pietkiewicza wiązała się z badaniami fitopatogenów roślin ozdobnych oraz nasion. Był niestrudzonym popularyzatorem wiedzy ogrodniczej oraz tłumaczem cennych pozycji naukowych.
Rabenhorst, Gottlob (Gottlieb) Ludwig (1806-1881) niemiecki aptekarz z Treuenbrietzen. Studiował w Berlinie i praktykował w Luckau. Specjalizował się w badaniach okrzemek i porostów. Duża ilość jego oryginalnych eksykatów zaginęła w czasie wojny, te które pozostały, zawierają wiele tysięcy okazów.
 Marian Raciborski – lekarz i botanik. Urodzony w 1863 pod Ćmielowem, zmarł w 1917 w Zakopanem. Uważany za pioniera ruchu ochrony przyrody w Polsce. W latach 1881-1891 studiował nauki przyrodnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie w Bonn i Monachium. Już jako student opublikował pierwszą pracę florystyczną. W 1885 został powołany na członka Komitetu Fizjograficznego. Interesował się grzybami i chorobami roślin. W latach 1896-1900 wyjechał na ekspedycję naukową, by przygotować opracowanie flory paprotników Jawy. W latach 1900-1909 kierował katedrą Akademii Rolniczej w Dublanach pod Lwowem. Od 1909 działał już w randze profesora botaniki na Uniwersytecie Lwowskim, a w 1912, po śmierci Rostafińskiego, został włączony do grona profesorów Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jako profesor botaniki był inicjatorem zbiorowych wydań Flory polskiej. Za życia ogłosił 178 rozpraw, a jeszcze pięć wydano po jego śmierci. Jego zainteresowania naukowe sięgały od flory roślin naczyniowych, przez rośliny zarodnikowe,  śluzowce oraz grzyby aż do kwestii zmienności gatunków i ewolucji oraz paleobotaniki.  Przekazał bogate muzealne kolekcje zgromadzone na Jawie krakowskiemu Muzeum Etnograficznemu. Część jego krajowych zbiorów zakupił dla Muzeum Przyrodniczego we Lwowie opiekun muzeum Włodzimierz Dzieduszycki. Po jego śmierci rodzina przekazała bibliotekę i materiały naukowe Instytutowi Botaniki UJ. W zbiorach zielnika UW znajdują się jego materiały algologiczne i mikologiczne.
Antoni Rehman Antoni Rehman (ur. 13 maja 1840 w Krakowie, zm. 13 stycznia 1917 we Lwowie) – polski geograf, geomorfolog, geobotanik i podróżnik. Związany swą pracą naukową z Krakowem i Lwowem. W publikacjach niemieckojęzycznych można spotkać także: Anton Rehmann. Niesłusznie uważany czasem za botanika austriackiego ze względu na to, iż Lwów w owych czasach znajdował się pod okupacją austriacką. Mimo to prawdą jest, że publikował dużo w języku niemieckim oraz w czasopismach austriackich. W latach 1860-1863 studiował nauki przyrodnicze i geografię na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie w 1864 uzyskał doktorat filozofii w zakresie botaniki. W 1865 badał stepy Podola, brzegi Dniestru i Czarnohory, a w latach 1866-1867 specjalizował się w anatomii roślin w Monachium u prof. Carla Wilhelma Naegelego. W 1868 odbył podróż po południowej Rosji, a w 1869habilitował się w Uniwersytecie Jagiellońskim z zakresu anatomii roślin.Od 1882 profesor Uniwersytetu Lwowskiego. W latach 1884-1897 wykładał botanikę na Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie. W latach 18731874 odbył podróż na Kaukaz i Krym, 18751877 i 18791880 — po Afryce Południowej, gdzie badał m.in. ziemie Buszmenów, Hotentotów, Zulusów i ludów Bantu.Profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Lwowskiego był od 1887, w roku akademickim 1887/1888 pełnił funkcję dziekana Wydziału Filozoficznego. Był członkiem Komisji Fizjograficznej (od 1865) Akademii Umiejętności[1], Towarzystwa Przyrodników im. Mikołaja Kopernika (1888-1889 prezes). W 1910 r. przeszedł na emeryturę.Podczas swojej pracy oraz podróży zgromadził olbrzymi materiał zielnikowy. Do dziś jego kolekcje znajdują się w herbariach na całym świecie, z czego najważniejsze w Krakowie oraz we Lwowie.Opisał wiele nowych taksonów roślin m.in. w 1868 r. bylicę piołun w odmianie pienińskiej (Artemisia absinthium L. var. calcigena Rehm.) obecnie uznawaną za endemit w Pieninach i uwzględnioną na „Czerwonej liście roślin i grzybów Polski„.

 

 Irena Rejment-Grochowska – botanik, briolog. Urodzona w 1911 roku. W 1930 roku rozpoczęła studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym UW. Pracę magisterską Wątrobowce Hepaticae okolic Warszawy wykonała pod kierunkiem B. Hryniewieckiego. W latach 1036-39 była doktorantką UW jako stypendystka Funduszu Kultury Narodowej. Stopień doktora botaniki uzyskała w kwietniu 1940 roku za rozprawę Czynniki ekologiczne i rozmieszczenie geograficzne wątrobowców (Hepaticae) Beskidu Śląskiego. W czasie wojny uczestniczyła w tajnym nauczaniu. W styczniu 1947 roku podjęła pracę w Zakładzie Systematyki i Geografii Roślin, gdzie pracowała aż do śmierci. Pierwszą pracę naukową wydała już w czasie studiów. Do 1979 wraz ze współpracownikami była autorem kilkudziesięciu prac, kilku monografii i artykułów popularno-naukowych. Była jednym z twórców wiele razy wznawianego podręcznika pt. Rośliny zarodnikowe. Pełniła szereg funkcji uniwersyteckich i angażowała się w prace Wydziału Nauk Biologicznych PAN. W latach 1972-1975 pełniła obowiązki dyrektora Instytutu Botaniki, od 1975 do 1978 była dziekanem Wydziału Biologii. Pracowała w radzie redakcyjnej Flora Polska – Rośliny Zarodnikowe. Przez wiele lat pracowała w Zarządzie PTB. Wzbogaciła zielnik UW o liczne materiały mszakowe.

 

 Maria Magdalena Rogalska – botanik i paleobotanik. Urodzona w Warszawie w 1910 roku. Ukończyła liceum im. Narcyzy Żmichowskiej w Warszawie i Wydział Nauk Przyrodniczych na Uniwersytecie Warszawskim. W trakcie studiów specjalizowała się w botanice, a jednocześnie podjęła studia geograficzne w zakresie kartografii i meteorologii. Praca magisterska pisana pod kierunkiem Bolesława Hryniewieckiego, obroniona w 1936 roku, nosi tytuł Ramienice (Charophyta) pojezierza Suwalskiego.  Praca wyróżniona przez promotora miała być wydrukowana w ramach działalności edytorskiej Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Niestety plany te pokrzyżowała wojna, a rękopis pracy i liczne materiały dotyczące jeziora Wigry zaginęły. Rogalska w 1937 roku zdobyła uprawnienia do nauczania biologii i od 1938 roku podjęła pracę dydaktyczną w Lublinie, a następnie w Grodzisku Mazowieckim. W 1940 wróciła do Warszawy, by uczyć młodzież na tajnych kompletach. Po wojnie, aż do 1950 roku kontynuowała pracę w charakterze nauczyciela, po czym wróciła do pracy badawczej, zatrudniając się w Instytucie Geologicznym. Od tego czasu rozwijała swoje zainteresowania dotyczące paleobotaniki, wykonując analizy sporowo-pyłkowe początkowo okolic Zawiercia, a następnie północnych obrzeży Gór Świętokrzyskich. W Instytucie Geologicznym pozostała aż do emerytury. Zmarła w 1983 roku. Jej cenny zbiór ramienic przetrwał w zielniku Uniwersytetu Warszawskiego.

 

Józef Rostafiński – botanik, florysta. Urodzony w 1850 roku w Warszawie, zmarł w 1928 w Krakowie. W latach 1866-1869 studiował nauki przyrodnicze w Szkole Głównej w Warszawie, a następnie pobierał nauki w Jenie, Halle i Strasburgu. Był profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego i członkiem Polskiej Akademii Umiejętności. Uznawany za pioniera polskiej florystyki. Jedna z jego książek, Przewodnik do oznaczania roślin w Polsce dziko rosnących, doczekała się 21 wydań. W zielniku Uniwersytetu Warszawskiego znajdują się jego materiały algologiczne.
Roupert
  Wanda Rudnicka-Jezierska– mikolog. Urodzona w 1924 roku w Piotrowicach, w powiecie Łowickim. Ciężko ranna podczas wojny, kilka lat pozostawała w szpitalu. Po wyjściu rozpoczęła naukę na tajnych kompletach. Po wojnie, ze względu na trudną sytuację materialną zmuszona do podjęcia pracy, kontynuuowała naukę w gimnazjum i liceum dla pracujących i w 1952 zdała maturę, po czym w 1957 ukończyła studia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi na Uniwersytecie Warszawskim. Specjalizowała się w mikologii u doc. Aliny Skirgiełło. Na ostatnim roku studiów rozpoczęła pracę na Uniwersytecie Warszawskim w Zakładzie Systematyki i Geografii Roślin, gdzie pozostawała aż do emerytury. Jej rozprawa doktorska, obroniona w 1966 roku nosi tytuł Studium nad grzybami psammofilnymi Puszczy Kampinoskiej. Wanda Rudnicka-Jezierska pracowała jako dydaktyk, była ekspertem sądowym i wykonywała analizy zatruć na potrzeby stacji epidemiologicznych. Intensywnie pracowała społecznie, między innymi jako członek ZNP czy szef Koła Przyjaciół KUL. Jest autorem 14 prac naukowych i kilkunastu popularyzacyjnych. Oddała zielnikowi UW duży zbiór psammofilnych grzybów, pośród których dominują grzyby z grupy form Gasteromycetes.

 

 Alina Skirgiełło – botanik, mikolog. Urodzona w 1911 na terenie Ukrainy. Dzieciństwo spędziła w Rosji. Maturę obroniła w gimnazjum w Grodnie. Studiowała na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego. Od zakończenia studiów związana z Zakładem Systematyki i Geografii Roślin UW, gdzie pracowała aż do emerytury. Pełniła m.in. funkcje kierownika Zakładu, dyrektora Instytutu Botaniki i w latach 1968-1975 dziekana Wydziału Biologii.  Była członkiem honorowym Komitetu Botaniki PAN, Polskiego Towarzystwa Pieczarkarzy, Polskiego Towarzystwa Botanicznego i Europejskiego Towarzystwa Mikologicznego. Jest autorką ponad 180 publikacji naukowych, wieloletnim redaktorem serii Grzyby (Mycota), założycielem i reaktorem pisma Acta mycologica. Była współautorką wiele razy wznawianego podręcznika pt. Rośliny zarodnikowe. Uczestniczyła w 14 zjazdach mikologów europejskich. Należy do grona osób najbardziej zasłużonych dla Zielnika UW. Była nieformalnym opiekunem zielnika podczas drugiej wojny światowej, z narażeniem życia przenosząc cenne materiały w bezpieczne miejsce. Wzbogaciła zielnik o setki okazów grzybów kapeluszowych. Zajmowała się porządkowaniem zbiorów zielnikowych, a w 2000 roku dokonała oszacowania bogactwa zbioru. Jest autorem publikacji Powstanie i rozwój Zakładu Systematyki i Geografii Roślin UW (w zarysie) Wyd. UW (2001), w którym opisała między innymi historię zielnika. W 1985 r. weszła w skład grupy założycielskiej Komitetu Ochrony Grzybów, który przyczynił się do stworzenia Czerwonej Listy zagrożonych gatunków grzybów w Europie. Zmarła w 2007 roku w wieku 95 lat.
Janina Stankiewiczówna
Julian Steinhaus
Dygna Sobotko– botanik, briolog. Urodzona w 1927. Z domu Wasilewska. Zajmowała się jako asystentka pani doc. Ireny Rejment-Grochowskiej wątrobowcami i mchami Suwalszczyzny. Obroniła doktorat na temat flory mszaków Mazowsza. Pracowała w Zakładzie Systematyki i Geografii roślin UW od 1949 roku. Opublikowała szereg prac o tematyce briologicznej i i wraz z Jadwigą Mickiewicz aktualny do dziś podręcznik Zarys briologii (1973). W zielniku UW znajdują się jej zbiory mchów i wątrobowców.
Barbara Sudnik – Wójcikowska urodziła się w 1952. Studiowała na Uniwersytecie Warszawskim
Jan Sznabl

„Dnia 14 listopada 1912. zmarł w Warszawie zasłużony, chociaż mało szerszemu ogółowi znany przyrodnik dr. Jan Sznabl .Ś. p. Jan Sznabl urodził się w Warszawie w r. 1838; po ukończeniu cum eximia laude wydziału farmaceutycznego w Akademii medyczno-chirurgicznej w r. 1860 studyował medycynę z początku W Akademii, następnie w Szkole Głównej. Po otrzymaniu W roku 1865 dyplomu lekarskiego Ś. p. Jan Sznabl został prosektorem anatomii porównawczej przy katedrze zoologii i oboWiązki te pełnił do r. 1869, t. j. do chwili zamknięcia Szkoły Głównej. Następnie, w ciągu lat pięciu,.wykładał nauki przyrodnicze w gimnazyum VI męskiem i III żeńskiem, od roku wreszcie 1875 poświęcił się praktyce lekarskiej, nie przerywając jednak badań przyrodniczych. Ś. p. J. Sznabl ukochał przyrodę od lat najmłodszych, co zawdzięczał niewątpliwie ojcu swemu, Andrzejowi, żarliwemu miłośnikowi przyrody, następnie zaś, w wieku mlodzieńczym blizkiej zażyłości z głównym aptekarzem Szpitala Ujazdowskiego, późniejszym profesorem farmacyi w uniw. warsz. Gangierem, który gromadził cenne zbiory przyrodnicze, wreszcie zaś słynnemu uczonemu prof. Antoniemu Wadze, który darzył młodego miłośnika przyrody przyjaźnią. W świecie naukowym, jako jeden z najgłębszych, najwytrawniejszych znawców owadów dwuskrzydłych. ” ?

 

  Michał Szubert– botanik, urodzony w Ząbkach pod Warszawą w 1787 roku. Ukończył studia przyrodnicze we Francji. Po powrocie do Polski w 1813 wykładał botanikę w Liceum Warszawskim i leśnictwo w Szkole Prawa i Administracji, a po włączeniu tej ostatniej do Uniwersytetu Warszawskiego został mianowany profesorem botaniki i dyrektorem Ogrodu Botanicznego, którego był twórcą (1818). Zajmował się naukowo anatomią roślin. Opublikował: Rozprawę o składzie wewnętrznym roślin (Rocz. Tow. Warsz. PN 1823), Rozprawę o składzie nasienia (tamże 1824). Napisał pierwszy polski podręcznik botaniki leśnej Opisanie drzew i krzewów leśnych Królestwa Polskiego (1827). Jego Spis Roślin Ogrodu Botanicznego (1820, 1824) uważany jest za pierwszą XIX wieczną florę okolic Warszawy. Opisał w nim 907 dziko rosnących gatunków roślin. Publikował monografie dotyczące drzew. Jego wielkim sukcesem było stworzenie z Ogrodu Botanicznego prężnej placówki, która już w 1824 roku liczyła 10 000 gatunków roślin, co stawiało ją w pierwszym rzędzie tego typu placówek  na świecie. Pod jego okiem kształcili się m.in. J.Waga i W. Jastrzębowski. Zmarł w 1860 roku.
Hanna Szymańska– algolog. Urodzona w 1945 roku. Całe życie związana z Zakładem Systematyki i Geografii Roślin UW, gdzie pełni funkcję starszego wykładowcy.  Zajmuje się glonami z grupy Oedogoniales.
Thuman
Wanda Truszkowska– fitopatolog. Urodziła się w Sosnowcu w 1917 roku. W 1935 zdała maturę. Rok później podjęła studia w zakresie botaniki na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Poznańskiego. W czasie wojny przerwała studia, pracowała w ZWZ i PCK. Kolportowała prasę podziemną. Na skutek tragicznych przeżyć osobistych przerwała pracę konspiracyjną. Po wojnie wróciła na Uniwersytet i w 1946 roku uzyskała dyplom. Podjęła pracę jako asystent w Katedrze Botaniki i Farmakognozji Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu. Od stycznia 1950, aż do tragicznej śmierci w 2004 pracowała w Katedrze Fitopatologii. W 1950 obroniła doktorat na UMCS w Lublinie. Wielostronne zainteresowania Truszkowskiej obejmują botanikę, mikologię, fitopatologię oraz ekologię. Zajmowała się przede wszystkim grzybami z grupy Pyrenomycetes. Gromadziła zbiory zielnikowe fitopatogenicznych grzybów. Była żywo zainteresowana nie tylko taksonomią, ale i ekologią badanych organizmów. Zainteresowaniami objęła również kwestie zdrowotności nasion i zapobiegania chorobom grzybiczym. Opublikowała 110 oryginalnych prac i 10 popularnonaukowych. Była wybitnym dydaktykiem. Wypromowała 80 magistrów i 11 doktorów. Była recenzentem 29 rozpraw habilitacyjnych. Należała do wielu stowarzyszeń naukowych. Była znana z zaangażowania w działalność Polskiego Towarzystwa Fitopatologicznego i Polskiego Towarzystwa Botanicznego. Jej działalność społeczna obejmowała prace na rzecz KIK, Towarzystwa Przyjaciół KUL, Światowego Związku Żołnierzy AK, Towarzystwa Pomocy im. Św. Brata Alberta, Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami. W zielniku UW znajdują się jej zbiory mikologiczne.
T.Węgleńska
Wilczyński
Tadeusz Wiśniewski– botanik. Urodzony w 1905 roku w Taganrogu nad Morzem Azowskim. Po zakończeniu studiów na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym na UW został w 1928 roku zatrudniony jako młodszy asystent w Zakładzie Systematyki i Geografii Roślin. W roku 1930 obronił doktorat wykonywany pod kierunkiem profesora B. Hryniewieckiego. Był znawcą i kolekcjonerem mchów i miłośnikiem wypraw badawczych. Podróżował do Bułgarii, Jugosławii, Laponii, krajów kaukaskich, Kenii i Ugandy. Owocem tych podróży były liczne, cenne zielniki – w szczególności obejmujące mszaki. Zbiory te  przetrwały wojnę ukryte w Państwowym Muzeum Zoologicznym. Do najważniejszych dzieł w dorobku Wiśniewskiego należy rozprawa doktorska pt. Zespoły mszaków epifitycznych Polski ze szczególnym uwzględnieniem Puszczy Białowieskiej (Bull. Int. Acad. Pol. Sc. B 1927, 3). Wiśniewski przygotowywał monografię mchów Polski, której nie ukończył ze względu na przedwczesną śmierć. Brał udział w tajnym nauczaniu i był działaczem AK. Został rozstrzelany przez Niemców na ul. Nowy Świat w Warszawie, 30 listopada 1943 roku. Zielniki mchów Afryki do dziś nie zostały w pełni opracowane.
Jadwiga Wołoszyńska– algolog, limnolog, paleobotanik, hydrobiolog. Urodzona w  1882 w Nadwórnej koło Stanisławowa. Stopień doktora uzyskała na Uniwersytecie Lwowskim w 1912 r. Od 1930 pracowała jako profesor botaniki farmaceutycznej Uniwersytetu Jagiellońskiego i na Krakowskiej Akademii Medycznej w  latach 1950-1951. Od 1945 członek Polskiej Akademii Umiejętności. Autorka prac poświęconych fitoplanktonowi jezior Polski, Litwy i Ukrainy, a także Jawy, Sumatry, Jeziora Wiktorii w Afryce. Autorka około 50 rozpraw z dziedziny algologii. Opisała ok. 170 nowych taksonów glonów, w tym 7 nowych rodzajów i 45 gatunków kopalnych. Prowadziła badania w jeziorach górskich, odkrywając w nich nowe dla nauki gatunki glonów. Wiele jej publikacji dotyczy glonów tatrzańskich np. duża praca Glony stawów i młak tatrzańskich (Die Algen der Tatraseen und Tümpel) (cz. 1: Rozpr. Wydz. Mat.-Przyr. AU 18 B, 1918; cz. 2: Bull. Int. Acad. Pol. Sc. Cl. Math. 1935; cz. 3: Archiwum Hydrobiologii i Rybactwa 10, 1936; cz. 4: Acta Soc.Bot. Pol. 16, 1939).  Inne ważne publikacje Wołoszyńskiej to: Studja porównawcze nad jeziorami tatrzańskiemi i Pojezierzem… (Sborník I Sjezdu Slovanských Geografů a Ethnografů v Praze 1924, 1926) oraz Asterionella formosa Hass. var. tatrica n. var. w jeziorach tatrzańskich (Acta Soc. Bot. Pol. 11, 1934) i Bruzdnice Tatr i Karpat Wschodnich (tamże 21, 1951-52). Zmarła w  1951 roku w Krakowie.
Wróblewski
Hanna Wysocka-Bujalska– algolog. Urodzona w 1907 roku w Warszawie. W 1926 roku zdała maturę w gimnazjum im. E. Plater i rozpoczęła studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym UW. Specjalizowała się w algologii w Zakładzie Systematyki i Geografii Roślin. W czasie studiów odbyła praktyki algologiczne w Lunz w Austrii oraz w St Malo we Francji, a także w Stacji Pomp Rzecznych w Warszawie. Pobierała nauki u prof. Staffa na SGGW w dziedzinie ichtiologii i rybactwa. Zbierała glony nad jeziorem Wigry pod kierownictwem J. Wołoszańskiej. Okres okupacji spędziła w Krośnie. Po wojnie krótko pracowała na SGGW oraz na UW. Od 1956 roku związała się z Instytutem Biologii Doświadczalnej im. Nenckiego w Warszawie. Dorobek naukowy obejmuje ponad 20 prac i doniesień z dziedziny algologii. Jej praca doktorska ukończona w 1951 roku dotyczy rozmieszczenia i biologii glonów z rzędu Desmidiales.  Zielniki glonów znajdują się w herbarium Uniwersytetu Warszawskiego. Zmarła w 1966 roku.
Wanda i Jan Zabłoccy– małżeństwo botaników i mikologów. Wanda z domu Heitzman urodziła się w 1900 roku w Tarnowie, a Jan Zabłocki w 1894 w Wieliczce. Oboje skończyli Wydział Filozoficzny UJ. Pobrali się w 1925 roku i wkrótce oboje obronili doktoraty. Jan habilitował się w 1930 roku na podstawie pracy o trzeciorzędowej florze Chodzieży, a Wanda zaraz po okupacji, przedstawiając pracę dotyczącą mikoryzy w rodzaju Viola. W 1946 przenieśli się z Krakowa do Torunia, gdzie Jan został kierownikiem katedry botaniki ogrodniczej UMK w Toruniu. Wanda brała udział w tworzeniu Zakładu Botaniki Ogólnej  i Zakładu Mikrobiologii UMK, po czym pełniła stanowisko kierownika Zakładu Mikologii.  Wanda Zabłocka specjalizowała się w mikologii i fitopatologii. Najważniejsze jej prace dotyczyły wnętrzniaków Gasteromycetes,  maślanek Hypholoma i zjawiska mikoryzy. Jako popularyzator wiedzy mikologicznej wsławiła się wydaniem pierwszego polskiego przewodnika grzyboznawczego i popularnej książki o grzybach pasożytniczych.  Jan Zabłocki specjalizował się w tematyce paleobotanicznej i entomologicznej. Był niestrudzonym kolekcjonerem.  Zbiory zielnikowe Zabłockich zostały przynajmniej częściowo przekazane do Zielnika UW. Inne, w tym paleobotaniczne i entomologiczne, pozostały w Toruniu na UMK.
Bożena Zakryś– algolog. Urodzona w Warszawie w 1953 roku. Całe życie związana z Zakładem Systematyki i Geografii Roślin, gdzie obecnie pełni funkcję kierownika. Zajmuje się taksonomią i filogenezą euglenin. http://www.biol.uw.edu.pl/insbot/zakrys.html

 

 Janina Zielińska – lichenolog. Związana całe życie z Zakładem Systematyki i Geografii Roślin. W 1964 roku obroniła pracę doktorską pod kierunkiem Aliny Skirgiełło pt. Porosty Puszczy Kampinoskiej. Zajmowała się  florą epifityczną Puszczy Boreckiej oraz organizmami psammofilnymi. Opublikowała m.in. O kilku pasożytach porostów z rodzaju Peltigera. Monogr. Bot. 15:427-432 i Porosty rezerwatu Dębina koło Warszawy Fragm. Florist. Geobot. 5: 475-185. W zielniku UW znajdują się jej cenne materiały lichenologiczne pochodzące przede wszystkim z Mazowsza.
Antoni Józef Żmuda– botanik. Urodzony w 1889 roku w Ludwinowie koło Krakowa. Ukończył studia przyrodnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1906 został zatrudniony w Muzeum Fizjograficznym Akademii Umiejętności w Krakowie. Do jego mentorów należeli W. Kulczyński, S. Krzemieniewski oraz M. Raciborski. Od 1912 roku jako asystent Raciborskiego prowadził prace w zielniku UJ. Zmobilizowany i wcielony do armii zmarł przedwcześnie na froncie siedmiogrodzkim w 1916 roku. Jego liczne publikacje dotyczą różnych dziedzin. Opracowywał florę jaskiń tatrzańskich, wydawał zielnik mchów polskich Bryotheca Polonica.  Dużym zainteresowaniem cieszyła się jego praca paleobotaniczna Fossile Flora des Kraukauer Diluviums (Bull. Int. Acad. Pol. Sc. Crac. 2 B, 1914). Opracował kilka rodzin roślin dwuliściennych do Flory Polskiej, oraz napisał monografię o polskich goryczkach, świerzbnicach, przywrotnikach oraz posłonkach. W herbarium można znaleźć wykonane przez niego zielniki mchów.
Biogramy sporządzono w oparciu o noty wspomnieniowe z zeszytów Wiadomości Botanicznych oraz książki: Słownik Biologów Polskich (1987), red. Stanisław Feliksiak, wyd. PWN; Kto jest kim w botanice polskiej (1995), red. Z. Mirek, L. Musiał, J. Wójcicki, wyd. In. Bot.PAN.
autorzy: dr Marta Wrzosek i prof. Krzysztof Spalik